ستاره ها رو میشمارم ، یکی کمه ، همونی که منو میدید ، نیست . من باهاش دنیایی پر از ستاره داشتم با هم ظلمت شب رو بارها دریده بودیم و طلوع رو پیدا کرده بودیم با هم بارها سکوت رو نعره کشیده بودیم ، صداش میزم ستاره من پیدا شو ، می دونم منو میبینی ولی بهم بگو چرا نمیتونم دیگه ببینمت شاید شمارشم اونو گم کرده شایدم از تکرارت نشناختمت نفهمیدمت ندیدمت شایدم خیالاتی شدم اصلا نبودی می خوام با بلند ترین گریه صدات بزنم تا باور کنی دنبالتم ، اصلا هستم وجود دارم ، بی خیال ننشستم ، می گردمت ولی نمی دونم از کجا ، چند ساله تو خودم دنبالتم ، ستاره مهربون من چشمک بزن تا بدونم هستی ، حتی اگه دور ، احساس پیری میکنم چشمکت جوونم میکنه ارومم میکنه کجای دنیا دیونه ای مثل من دیدی ندیدی با من بیا تا بمونم توی این دنیا حتی با پستیش و با مردمون احمقش ، پیدام کن که گم شدم من دیگه نا ندارم منو به خونه برگردون میخام یه آب سرد بخورم تا جون بگیرم برای بوسیدنت

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد 1390ساعت 0:27 توسط سکوت| |